Beach huts in Brighton

"Kijk naar het vogeltje" vraagt de fotograaf, en daar komen de gekunstelde braaf-burgelijke glimlachjes. "Dank U". Dan wordt de stroeve kraan van de glimlach weer dichtgedraaid, de gezichten keren terug naar de werkelijkheid van alledag en naar een geduldig wachten op de werkelijkheid van morgen. Liefst zonder een spoor van aandoening te verraden. Want zo zijn ze, de Engelsen.
#
Ze staren naar het strand vol dartel gestoeí, vol fraai gebronsde lichamen, vol jonge godinnen in bikini en gespierde helden.Een tint van weemoed over een bijna vergeten jeugd kleurt de vage gedachten. Herinneringen aan gelukkiger dagen, aan luchtkastelen, weggeblazen in de storm van het bestaan, aan de dagen van het Britse Rijk met een zeer grote R, aan de middagthee met gebak, aan de borrel en de cocktail, aan tuinfeesten, aan kalverliefdes en aan begrafenissen.
#
Daar zitten ze, van de ochtend tot de avond, zolang goed weer en leven hun zijn toegemeten. Als laatsten van een voorbije tijd,
geduldig wachtend voor hun hokjes op hun kisten. En op de dagelijks weerkerende zonsondergang. Maar verdween de zon over hun Rijk niet al eerder achter de kim zonder weer te keren?