Yves Auquier: l'instant qui fuit

Fotograaf van het intieme, Yves Auquier is geïnteresseerd in het leven, in de voorbijgaande tijd, in het vertrouwde en in het vluchtige moment, en vat zelf de transversaliteit ervan samen met de notie van intiem realisme? Hij werkte zijn hele carrière in zwart-wit en serieel, classificeerde zijn negatieven zorgvuldig in thematische mappen en stelde daaruit nieuwe collecties samen. Hij publiceert zijn reeksen voornamelijk in de vorm van portfolio's die hij zelf in film schiet., zijn eerste boek, gepubliceerd in 1970, schetst Auquier een portret van het land van Charleroi. Hij ziet er grootsheid en schoonheid in als anderen, waaronder de bewoners van het 'Zwarte Land?', de zwartheid en verderf zien. In de minors-reeks, die in 1975 in de vorm van een collectie verscheen, staat de mens centraal in de foto's. Eenzaamheid, kameraadschap, de mijne, duisternis en de hardheid van de arbeid zijn allemaal onderwerpen die aanwezig zijn in deze foto's. In zijn Brusselse portfolio, gepubliceerd rond 1970, dompelt Auquier ons onder in een stedelijk universum: de verzadiging van lichten op de wegen, de snelheid, de menigte, de alomtegenwoordige beweging. Zijn collectie van dertig zwart-wit foto's, gezinsleven, gepubliceerd in 1970, richt zich op de gezinseenheid. De momenten van het leven stromen onder de lens van de fotograaf die zijn eigen gezin als model neemt. Na gehecht te zijn geraakt aan de mensheid, is Yves Auquier geïnteresseerd in de levende wereld als geheel, waarbij planten en dieren zijn modellen worden. Net als in de rest van zijn productie staat de sfeer in zijn foto's centraal. Met de bescheidenheid die hem kenmerkt, beschrijft Yves Auquier zijn werk als volgt: "ik deed gewoon dingen die ik graag deed" en het is in die eenvoud dat zijn werk al zijn nauwkeurigheid toont.