Global : How Far - How Near The World in the stedelijk = De wereld in het Stedelijk

Our little art world is no more than a perfect reflection of the geopolitical reality of the world, and reflects quite perfectly the unbalances that we see everywhere. (Alfredo Jaar, 2014)

DE WERELD IN HET STEDELIJK
De directe aanleiding voor How Far How Near is een aantal recent door het Stedelijk Museum verworven werken van hedendaagse kunstenaars die wonen en werken in Afrika. Zij staan centraal in deze expositie, met als uitgangspunt de prangende vraag: waarom was het collectie- en tentoonstellingsbeleid van het museum voorheen vaak zo geografisch beperkt? Het bovenstaande citaat van Alfredo Jaar kan wellicht helpen als leidraad bij het beantwoorden van deze vraag. Weerspiegelt het Stedelijk Museum de geopolitieke realiteit van de wereld? Zien we in de geschiedenis van tentoonstellingen en collectievorming van het Stedelijk iets terug van die realiteit, en van de ongelijkheid die overal te vinden is? Hoe ziet de wereld eruit in het Stedelijk?

Traditiegetrouw wordt de moderne kunst niet zozeer geografisch ingedeeld, maar eerder in stromingen: denk aan het kubisme, surrealisme, minimalisme, de Internationale Stijl, conceptuele kunst. Het Stedelijk Museum classificeert zijn bezit niet naar land, regio of continent van herkomst. Toch zijn bepaalde geografische entiteiten sterk aanwezig, bijvoorbeeld de Russische avant-garde uit het begin van de 20ste eeuw en de Amerikaanse kunst vanaf de late jaren 40. Via het zoeken op trefwoorden lukt het aardig om de representatie van andere continenten in de collectie van het Stedelijk te onderzoeken. Dan blijkt het aandeel van Afrikaanse kunstenaars nogal pover. Latijns-Amerika staat er verhoudingsgewijs net zo slecht voor; Azië is vrijwel non-existent. Uit het Midden-Oosten doet eigenlijk alleen Israël mee. Harde cijfers ontbreken – in het tijdperk van schijnbaar ongelimiteerde mobiliteit zouden we dit soort statistiek eigenlijk achterwege moeten laten – maar we kunnen met enige zekerheid stellen dat in de totale collectie van het Stedelijk de representatie van kunst uit gebieden buiten Europa (met name West-Europa) en Noord-Amerika (de VS) marginaal is. Niet significant, zouden statistici zeggen.

Op zich is dat geen nieuws. Het is pas sinds relatief kort dat de grote kunstmusea in West-Europa en de Verenigde Staten, zoals het MoMA, Tate Modern en Centre Pompidou, een waarlijk internationaal beleid ontwikkelen, en ook het Stedelijk begeeft zich nu op dat pad. Blijkbaar ervaren wij, de moderne kunstmusea, iets als een gemis, zijn we in het verleden wellicht tekortgeschoten, of waren we ons eenvoudigweg niet bewust van de onevenwichtige representatie. Of misschien vonden we kunst uit andere werelddelen gewoon niet goed genoeg, althans niet voor onze musea.
...
Bron: www.stedelijk.nl