de Uitgelaten Stad : een portret in drieënvijftig en meer gezichten

Vrij toegankelijke evenementen en festiviteiten zijn de leidraad, ervaringen van bewoners het uitgangspunt voor dit boek. Het is een stuk voor twee hoofdrolspelers, de deelnemer en de toeschouwer. De een participeert terwijl de ander vanop afstand naar de vertoning kijkt. Hun blik is strijdig en ze gebruiken elk een andere bril, een digitale versus analoge camera. Het spel beweegt zich dwars door buurten, wijken, stadsdelen en bevolkingslagen.

Alle foto’s zijn gemaakt in Den Haag. De hofstad staat exemplarisch model voor dit stedelijk schouwspel uit het eerste decennium van deze eeuw.

In het theater van de stad beweegt de bewoner zich van en naar zijn huis. Door straten, over pleinen, langs gevels. Hij leeft op het ritme van afspraken, van ontmoetingen en confrontaties. Er is veel afleiding, er zijn veel scenes. Zo kijkt hij soms op naar gebouwen of bezoekt festivals, treft personen. Overal gebeurt wel iets. Vooral veel amusement, bedacht en geregisseerd. Daar kan hij heengaan. En dan wat? Hij gaat er in mee of hij kijkt ernaar. Als deelnemer dompelt hij zich onder, zoomt in en wordt onderdeel. Als toeschouwer zoomt hij uit, houdt het overzicht en ziet een tafereel. Soms passeert een gebeurtenis per ongeluk of zelfs riskant. Daar wil hij dan niet bij horen. Op zo’n moment kijkt de bewoner liever weg en vergeet.

Behalve deze drie posities – deelnemer, toeschouwer en getroffene – blaast deze fotograaf-bewoner nog een deuntje mee. Als commentator praat hij de afstand tot de taferelen naar zich toe. Al deze personages komen elkaar tegen in dit boek. Net als in een stad eigenlijk.