Onderweg

Harrie Gerritz heeft een onnoemelijk aantal foto’s gemaakt, geordend, keer op keer bekeken, weggelegd en opnieuw bestudeerd voordat hij de juiste tweetallen vond, die een nieuwe werkelijkheid opriepen. De kunstenaar vond daarbij inspiratie in de poëzie van Wim Huyskens. De dichtregels vinden hun verbeelding in de onder elkaar geplaatste foto’s, en hebben een meervoudige functie: betekenis van en verwijzing naar de beelden en markering van de scheidslijn, met de horizon als gemeenschappelijk rustpunt en houvast. De kijker naar de grote, ingelijste fotocomposities moet het doen met die ene lijn. De lezer van het mooi uitgevoerde fotoboek ‘ziet’ meer: niet alleen een fraaie reeks composities, maar ook de poëzie van de dichter, die de lezer leert zien en de ziener leert lezen. Bron: Ad Lansink