A Sort of lecture

Zo is Oltheten er langzaam in geslaagd structuur aan te brengen in de wereld, maar, en dat is het opmerkelijke, zonder daarbij de werkelijkheid tekort te doen in al z’n pracht, vervreemding en onlogica. Sterker nog: Oltheten beheerst haar wereld zo terloops dat je het gevoel krijgt dat ze nauwelijks iets bijzondersdoet. Maar dat doet ze natuurlijk wel: steeds opnieuw slaagt Oltheten er op subtiele wijze in precies in dat grensgebied tussen persoonlijke en algemene waarheidte kruipen, dat gebied waarvan we ver- moeden dat het alle mensen bindt, maar dat zich zo moeilijk laat vastleggen. Misschien is het wel het gebied waarin je denkt dat je handelingen en gedachten uniek zijn, volledig van jezelf, terwijl iedereen ze herkent. Het is trouwens ook bij uitstek het terrein waarop wij, mensen, manipuleerbaar zijn, het terrein waarin ons Descartiaanse zelf overgaat in dat ongrijpbare, collectieve ‘wij’.
Citaat: Hans de Hertog Jager: De Oltheten-paradox.