Caramba Mexico.

Van 1975 tot 1977 werkte en woonde ik in Mexico-stad (Distrito Federal), toen al een metropool met naar schatting 20 miljoen inwoners, randsteden als Naucalpan en Netzahualcoyotl meegerekend. De laatste was trouwens in die tijd niet veel meer dan een gefatsoeneerde krottenwijk bevolkt door van het platteland toegestroomde gezinnen op zoek naar werk en inkomen.

Geïnspireerd door beroemde Noord Amerikaanse fotografen als Dorothea Lange en Russell Lee van de Farm Security Administration ten tijde van de dust-bowl in de jaren ’30 van de vorige eeuw, Edward Weston en zijn vrouw Tina Modotti die in Mexico hebben gewerkt, de franse fotograaf Cartier Bresson en niet te vergeten Diana Arbus, ging ik aan het werk in Mexico-stad en later ook op het platteland.

Ik zwierf bijna elke zaterdag, vaak samen met mijn oudste dochter, door de straten van de stad op zoek naar treffende portretten van de mensen die op de een of andere manier op straat een bestaan probeerden te vinden. Dankzij een prille vriendschap met een Mexicaanse collega van het platteland die zou uitgroeien tot een levenslange vriendschap, bracht ik ook weekeinden met mijn gezin door in het dorp San Miguel Regla, op een paar uur rijden van Mexico-stad gelegen in de bergen van de deelstaat Hidalgo, op een uurtje van de hoofdstad Pachuca.

Pas twintig jaar later, eenmaal terug in Nederland, was ik in de gelegenheid om de beste foto’s uit mijn Mexicaanse tijd te publiceren in een fotoboek onder de titel “Caramba Mexico” (ontwerp van de voorkant van mijn dochter Marieke)
Bron: petrusnelissen.blogspot.com